کیفیت نوشتار را باید کتاب امام حسینی – خبرگزاری مهر ایران و اخبار جهان محک زد


خبرگزاری مهر، گروه های فرهنگ و اندیشه: مسعود آذرباد نویسنده کتاب «حمله سرد» یادداشت نقدی بر کتاب «نشان حسین» نوشته که آن را برای انتشار در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است.

توضیح این یادداشت در ادامه خواهید خواند:

«هر چند در عمرمان قصه عاشورا نخوانده ایم و مهمتر از همه این است که به زیارت اباعبدالله زیارت نرفته ایم، چون در روضه، هیئتی که رفته ایم، سینه زنی و ضرب و شتم بوده ایم. از زنجیرهایی که دیدیم، چای و شربت همان سفارشی بود که خوردیم، چیزی که گفتم این است که مستقیماً به داستان عاشورایی ربط ندارد، بلکه به طور غیرمستقیم، کار را برای هر نویسنده ای که بخواهد داستانی درباره اباعبدالله و اباعبدالله بنویسد، سخت می کند. واقعه کربلا

به نظر من اگر نویسنده ای بخواهد مهارت نویسندگی خود را محک بزند باید کتاب امام حسینی را بنویسد. نه به این دلیل که مالک اجازه می دهد. در جای خود قرار دارد. چرا که مخاطب داستان های عاشورایی خاص ترین مخاطب کتاب خوان جهان است. مخاطبی که از کودکی عاشورا را تجربه کرده و تا روزی که از دنیا می رود به زندگی ادامه می دهد. در مسجد در خانه، در مسجد شلوغ، روی خط کراوات، پای مسجد قبل از نماز، وسط نماز. گفتن مطالب جدید برای مخاطب داستان های عاشورایی سخت است.

اما با همه این سختی ها، به لطف اهل بیت، همیشه چیزی برای شنوندگان کتاب عاشورایی خواهد بود. یکی از آنها «نشانه حسن» است. کتابی بی طرف که شبیه غلام سابق اباعبدالله است. هم اشتیاق دارد و هم هوش. نشن حسین نزد آن مردی که در کربلا شنیدیم رفت و حداقل یک شب روزه او بود. نام قاسم که پس از او آمده با «اهلی من عسل» است. اما چند نفر از ما می دانستیم که کریم اهل بیت علیهم السلام به جز قاسم چند شیر دیگر را تربیت کرده تا برای برادرانشان بجنگند؟ در واقع نیشان حسن داستان اهل بیت امام حسن و فرزندانش در کربلاست. از زمان وفات پسر ابوسفیان تا روز عاشورا.

وقتی نشانه های حسن را می خواند، از دانستن اتفاقات اندک خاندان امام حسن ناراحت می شود. اینطور نیست که نویسنده بخواهد چیزهایی را تکرار کند یا وارد ماجراهای خاله و دایی شود. گفتم. نیشان حسین مانند یکی از غلامان پیر اباعبدالله است. این فقط اشتیاق نیست، سرشار از هوش است. شناخت این کتاب. ماهیت این مدنیت فقط مدنیت و روابط خانوادگی نیست; دانش است. کسی که امام نیست امامزاده است. اما تمام غم او به خاطر تمام ضعف ها و عیب هایش است که می خواهد برای امامش هر کاری که ممکن است انجام دهد. معیار همه چیز در زندگی او امام است، هرچند می داند کجاست و کجاست. امام که عمو هم هست!

خانم مهدوی در رمان خود با انتخاب سه راوی، تمامی امور این خانواده را به بهترین نحو روایت کرده است. نافیله همسر امام حسن و مادر قاسم حسن مشانی پسر دوم امام حسن و قاسم برادر کوچکتر امام حسن سه راوی این داستان هستند که در انتخاب نام بسیار خوب انتخاب کردند. – افتخار هر یک از آنها در ابتدای فصل. خورشید و ماه و آینه.

کیفیت نگارش را باید در کتاب امام حسینی محک زد

به ندرت می‌بینیم که امام حسین با حسین یکی باشد. ما در مورد حوادث و داستان هایی می خوانیم که چیز زیادی از آنها نمی دانیم. پیوندی خانوادگی که تا به حال ندیده بودیم و هیچکس در مورد آن چیزی به ما نگفت. آن وقت نشانه حسن روضه مسلم را بخوانیم معنای دیگری دارد. وقتی بدانیم مسلمان شوهر خواهر اباعبدالله است. من جزئیات تاریخ اسلام را به شما نمی گویم، اما آن را در تاریخ بخوانید. یا اینکه اولین ازدواج خانوادگی در بین اهل بیت بین حسن مشانی و فاطمه دختر امام حسین در راه کربلا بوده است. کتاب فاقد این موارد است. وقتی انسان نیشان حسین را می خواند، محبت او به خانواده بیشتر می شود.

اما این عشق آنطور به وجود نیامد. نویسندگان نمی آیند تا احساسات مخاطب خود را با کلمات احساسی تغییر دهند و از عبارات تخیلی و شاعرانه استفاده کنند. رنجی که نویسنده کشیده را می توان از وقایع تاریخی جدید و فراوانی که در داستان گنجانده شده است و از جزئیات تاریخی که در اثر او یافت می شود فهمید. از تعاریف و عباراتی که بیان کرد، از زبان و لحنی که به کار برد.

«نشان حسن» نه سنگين است و نه متحرك و بيش از حد. سخنانش ناب، بدون افراط، مؤدبانه، دوستانه با حضار و حفظ حریم اهل بیت بود. اینها چیزهای کوچکی نیست. این احتمال هم هست که زن باشد. نه بوی فمینیسم اسلامی می دهد و نه شعاری و بیرونی.

نویسنده نه تنها کار خود را با توصیف تاریخی پیش برده است، بلکه درک تاریخی را می توان در کتاب یافت. نویسنده به همه افراد داستانش فرصت گفتن داد، حتی اگر این کلمات را دوست نداشته باشیم. عقلانیت شیعه در امور حکمرانی خوب و صالح شکست خورده است.

«نشان حسین» کتابی است که می تواند رضایت مخاطب خاص عاشورایی خوانان را جلب کند. نماد هوسنا خود تنه درخت است. می توان با پرچم ها و گوشه های سکوت و حکایت هایی به قلم نیشان حسین عزاداری ابا عبدالله کرد. تابلویی که تحلیل خوبی ارائه می دهد و اشک در چشمان جاری می شود.

آیا احساس می کنید می توانید این کتاب را هم بخوانید؟ شما چی فکر میکنید؟